kuratorka: Emilia Orzechowska

wystawa w ramach cyklu kuratorskiego: The Dark Side Of The Sun (vol.4)

 

Wiedza niejawna (Tacit knowledge) to rodzaj wiedzy, która jest trudna do zwerbalizowania i wymyka się kodyfikacji. Klasycznym jej przykładem jest jazda na rowerze, której nie da się nauczyć ze schematu
w podręczniku. Podobnie jest z wiedzą o zbieraniu i użytkowaniu roślin. Ich wygląd i właściwości są bardzo zmienne i zależą między innymi od ekosystemu, w którym rosną, pory roku, pory dnia, pogody, gleby czy kondycji. W tradycyjnych społecznościach była to wiedza przekazywana poprzez wspólne praktykowanie osadzone w danym miejscu, a ludzie uwikłani byli w wielogatunkowe relacje z innymi organizmami. Tym praktykom towarzyszyły dźwięki rwania, zgniatania, ucinania, skrzypienia, chrupania i szelestu.

​

Dziś nie mamy okazji albo czasu na obserwacje procesów roślinnego wzrostu i rozkładu. One zachodzą gdzieś daleko, poza naszym światem. Jednak rośliny, chcąc nie chcąc, stale nam towarzyszą. Rosną wokół nas i w naszych domach, w naszych miastach. Oddychamy ich oddechem. Korzystamy z ich ciał, by osłaniać własne, żeby się bawić, żeby jeść, żeby żyć. 

​

Wydawać by się mogło, że rośliny są niemymi uczestnikami zdarzeń. Łatwo nie zauważać ich podmiotowości. Ich “niewidzialność” została nazwana w świecie nauki jako plant blindness syndrome – syndrom ślepoty na rośliny. Polega on na tym, że współcześnie przestaliśmy zauważać drzewa, krzewy
i zioła występujące w naszym otoczeniu. Uczymy się roślin nie poprzez wspólną praktykę, ale dzięki naukowym odkryciom robionym przez zespoły badaczy. Dynamicznie transformujący się świat znajduje odbicie w zmieniających się relacjach z roślinami, a właściwie ich ubożeniu i radykalizacji. 

​

foto: Andrzej Golc